AI dla prezesa: „ile mamy na koncie” bez czekania tydzień na odpowiedź

Kraztal to zakład produkcyjny: konstrukcje stalowe, pięćdziesiąt osiem osób, trzy zmiany. Wszystkie odpowiedzi już są w tej firmie, tylko leżą w trzech miejscach, które ze sobą nie rozmawiają: sprzedaż i rozrachunki w bazie systemu księgowego, kadry, grafik i zdarzenia z kamer na dysku sieciowym, korespondencja z biurem rachunkowym w skrzynce prezesa. Żeby odpowiedzieć na pytanie „jak stoimy", ktoś musi wejść w każde z nich ręcznie: dzień pracy, więc robi się to raz w miesiącu. Decyzje zapadają codziennie.

W tym filmie trzema poleceniami napisanymi zwykłym zdaniem powstaje jeden moduł w panelu firmy, z sześcioma zakładkami.

Rano. Co się działo, zanim prezes przyjechał: cztery zdarzenia na hali w nocy, godzina pięćdziesiąt trzy minuty przestoju, brak trzech osób na jednej zmianie, cztery zlecenia po terminie na sto osiemdziesiąt siedem tysięcy czterysta złotych.

Pieniądze. Wynik od początku roku: siedemset czterdzieści sześć tysięcy na osiem miesięcy, z jednym miesiącem pod kreską. Należności po terminie: czterysta dwanaście tysięcy osiemset na sześciu fakturach, z czego ponad połowa to jeden klient i faktura sprzed sześćdziesięciu trzech dni.

Gotówka na dziewięćdziesiąt dni. Najważniejsze pytanie prezesa nie brzmi „ile zarobiliśmy", tylko „czy za dwa miesiące będzie czym zapłacić". Panel startuje od stanu konta z wyciągu, dokłada wpływy z dokumentów i wydatki z terminów u dostawców, a tam, gdzie dokumentów jeszcze nie ma, dokłada średnie tempo firmy i rysuje je kreską, nie na pełno. I mówi wprost: tych czterystu dwunastu tysięcy zaległych w prognozie nie ma w ogóle, bo to pytanie do windykacji, a nie pewny wpływ.

Ludzie. Pięćdziesiąt osiem osób w sześciu działach jest w kadrach. Odkryciem jest zestawienie tego z grafikiem: czterysta dwanaście nadgodzin w lipcu, a sześćdziesiąt jeden procent z nich w jednym dziale. Druga zmiana w spawalni ma obsadzone dziewięć etatów z dwunastu przez dwadzieścia jeden dni z dwudziestu jeden. Te trzy brakujące osoby firma i tak opłaca, tylko w nadgodzinach, i nie widzi tego w żadnym raporcie.

Księgowość. Lipiec w księgach zamknął się na plus sto pięćdziesiąt dziewięć tysięcy. Potem doszło czternaście faktur kosztowych i ten sam lipiec to minus trzynaście tysięcy osiemset. To nie błąd księgowej, tylko normalny obieg dokumentów. Problem w tym, że przez trzy tygodnie prezes miał w głowie pierwszą liczbę.

Zakład. Sto jeden zdarzeń z kamer, pogrupowanych po miejscu i po godzinie. Zakład stał sześćdziesiąt jeden i pół godziny w pięćdziesięciu czterech postojach. Najprostszy zysk widać na rampie: stoi dwadzieścia jeden godzin pięćdziesiąt minut, a ponad połowa tego czasu wypada między szóstą a ósmą rano, bo wszyscy przewoźnicy przyjeżdżają w tym samym oknie. Rozwiązanie to nie druga rampa za trzysta tysięcy, tylko rozmowa z trzema przewoźnikami o innej godzinie.

Tu jest granica, której ten panel nie przekracza. Kamery dają zdarzenia typu „rampa zajęta trzydzieści osiem minut", nigdy nazwiska i nigdy czasu pracy konkretnej osoby. Monitoring pracowników jest uregulowany w Kodeksie pracy, a przepisy o sztucznej inteligencji traktują systemy oceniające pracowników jako wysokiego ryzyka. Panel liczący, ile stoi rampa, to narzędzie do zarządzania. Robimy to i tylko to, tak samo u klientów.

Decyzje. Sześć spraw czeka, trzy są pilne, razem siedemset dziewięćdziesiąt sześć tysięcy sześćset złotych. Ta lista nie leży w żadnej bazie, powstaje przy każdym wejściu, więc gdy klient zapłaci, sprawa zniknie sama. Decyzja zostaje po stronie człowieka.

Pod każdą zakładką widać, skąd wzięła się każda liczba. Do księgowości panel wchodzi kontem z nadanym wyłącznie SELECT, więc nie ma czym zmienić żadnego dokumentu. Skrzynkę czyta i nie odpisuje. Dane zostają tam, gdzie były: na serwerach firmy.