Jak AI może czytać projekty i listy rozkroju z PRO100 i co z tego ma zakład meblarski?

Tak, asystent AI może pracować z danymi z PRO100, ale nie przez żadne gotowe API producenta. Wejście jest przez pliki eksportowane z programu: lista elementów do rozkroju, zestawienie okleiny, dane projektu. Asystent czyta te pliki, łączy z informacjami z magazynu i zleceń i odpowiada na pytania, które dziś wymagają kilku telefonów albo przejścia przez trzy biurka.

Gdzie w zakładzie meblowym codziennie ucieka czas

PRO100 to program, z którego zakład meblowy korzysta codziennie. Technolog albo handlowiec projektuje mebel, ustala wymiary z klientem, zatwierdza wersję. Program wylicza listę elementów, zestawienie materiałów, wycenę. Do tej pory wszystko sprawnie.

Potem zaczyna się bieganie. Lista elementów idzie do kierownika produkcji: albo wydrukowana, albo jako plik, albo po prostu słownie. Kierownik musi zestawić to z magazynem: czy jest ta oklina w kolorze klienta, ile dokładnie potrzeba metrów kwadratowych danej płyty, czy maszyna do oklejania krawędzi jest zaplanowana na te dni. Handlowiec w tym samym czasie dzwoni: kiedy gotowe?

Typowo wygląda to tak, że odpowiedź na jedno pytanie handlowca zajmuje kierownikowi kwadrans: otwiera PRO100, sprawdza listę elementów dla danego zlecenia, idzie do arkusza magazynowego, patrzy na plan produkcji. Gdy otwartych zleceń jest kilkanaście, takie pytania zajmują sporą część dnia.

W zakładzie produkcyjnym dane leżą zazwyczaj w kilku miejscach naraz: zlecenia w ERP albo kolejce w arkuszu, stany materiałów w programie magazynowym albo innym arkuszu, projekty w PRO100, a reklamacje w notatce działu obsługi. Żeby odpowiedzieć na jedno konkretne pytanie, ktoś musi obejść kilka z tych miejsc. Asystent AI robi to jednym zapytaniem, bo ma dostęp do wszystkich naraz.

Do tego dochodzi rzecz, którą znamy z wielu zakładów: różne wersje projektu. Klient zmienił kolorystykę frontów po pierwszym projekcie. Technolog zaktualizował PRO100. Ale na hali pracuje ktoś ze starą listą wydrukowaną tydzień temu.

Co z PRO100 czyta asystent AI: konkretne pola i dokumenty

Eksport z PRO100 to przede wszystkim lista elementów do rozkroju. W tym pliku są:

• wymiary każdego elementu: szerokość, wysokość, grubość w milimetrach
• materiał: numer katalogowy płyty, kolor, struktura (gładka, synchron, drewno)
• oklina: które krawędzie są oklejane, rodzaj okleiny (PVC, ABS, fornir), grubość
• liczba sztuk każdego elementu
• numer i nazwa projektu oraz przypisany klient

Z tych danych asystent potrafi policzyć, ile metrów kwadratowych danej płyty potrzeba na cały projekt, ile metrów bieżących okleiny i jakiego rodzaju, i zebrać kilka projektów w jedno zbiorcze zestawienie materiałowe na tydzień lub zmianę.

PRO100 może też eksportować wycenę projektu, jeśli technolog ją przygotował: wartość materiałów, robocizna, marża. To przydaje się, gdy asystent odpowiada na pytania o rentowność lub porównuje zlecenia między sobą.

Czego asystent nie odczyta z tych plików: historii zmian w projekcie, komentarzy technologa dopisywanych ręcznie w interfejsie PRO100, animacji i renderingów 3D ani notatek z rozmów z klientem. Dane wizualne i kontekstowe zostają w programie i w głowie technologa.

Jak fizycznie wygląda podłączenie: nie API, tylko eksport

PRO100 nie ma otwartego, publicznie opisanego API dla zewnętrznych integracji. Firma Ecru, producent programu, nie udostępnia dokumentacji interfejsu programistycznego, która pozwoliłaby asystentowi AI czytać dane bezpośrednio z bazy programu.

Blum wymienia PRO100 jako partnera swojego interfejsu CAD/CAM. To partnerstwo dotyczy wymiany plików między PRO100 a systemami Bluma przy zamówieniach okuć i dostępu do biblioteki produktów Bluma w programie. Nie jest to interfejs dla asystentów AI ani ogólna integracja z zewnętrznymi systemami.

W praktyce wejście wygląda tak:

• technolog eksportuje listę elementów z PRO100 do pliku przed wysłaniem zlecenia na halę
• plik trafia do folderu na serwerze firmy, do którego asystent ma dostęp
• asystent czyta nowe pliki i łączy dane z innymi źródłami: magazynem, planem produkcji, ERP
• eksport to jeden dodatkowy krok w pracy technologa: zajmuje chwilę, ale ktoś musi go wykonać
• na starcie: wyłącznie odczyt, żadnych zmian w plikach i danych PRO100

Format pliku zależy od wersji PRO100 i konfiguracji eksportu. Najczęściej spotykamy plik z separatorem (podobny do CSV) albo arkusz Excel. Konkretny format trzeba sprawdzić w Waszej wersji programu: opcje eksportu są w ustawieniach listy elementów.

Jedno praktyczne zastrzeżenie: asystent widzi dane z ostatniego eksportu, nie z bieżącego stanu projektu w programie. Jeśli technolog zmienił projekt i nie wyeksportował nowej listy, asystent pracuje na starszej wersji. W zakładach, z którymi pracujemy, rozwiązujemy to jednym ustaleniem: eksport idzie razem z przekazaniem zlecenia na halę, jako część tej samej czynności.

Gdy zakład ma program do rozkroju (CutRite, GibCAM albo inne narzędzie CNC), który już odbiera pliki z PRO100, można asystenta wpiąć też na tym etapie. Ale to rozszerzenie na późniejszy krok, nie warunek startu.

Pięć pytań z zakładu: co się dzieje, gdy pracownik pyta asystenta

Handlowiec pyta: kiedy realnie wyjedzie zamówienie Nowaka?

Asystent otwiera plik projektu Nowak_kuchnia_v3 z PRO100, widzi listę 31 elementów: płyta wiórowa dąb naturalny 18 mm i fronty lakierowane. Sprawdza stan magazynowy: płyta dąb jest (12 m² na stanie, projekt potrzebuje 8,4 m²), frontów lakierowanych nie produkujemy sami. Pyta: czy fronty są zamówione? Jeśli tak i data dostawy jest za cztery dni, plus dwa dni produkcji, handlowiec dostaje realną datę. Bez dzwonienia do kierownika.

Kierownik produkcji pyta rano: co idzie dziś na rozkrój i czy mamy wszystkie materiały?

Asystent zbiera cztery pliki wyeksportowane od wczoraj, grupuje elementy według materiału i liczy łączne zapotrzebowanie. Wynik: trzy zlecenia, 54 elementy, potrzeba 11,2 m² płyty biały mat 18 mm i 6,8 m² antracyt 18 mm. Stany na magazynie: biały mat 14 m² (wystarczy), antracyt 5,1 m² (brakuje 1,7 m²). Jedno zlecenie trzeba przesunąć albo sprawdzić dostawcę. Kierownik zaczyna zmianę z gotową informacją, nie z pytaniami.

Technolog pyta: ile okleiny PVC dąb 2 mm potrzeba na najbliższe dziesięć zleceń w kolejce?

Asystent przechodzi przez pliki wszystkich otwartych zleceń, wyciąga długości krawędzi do oklejenia z tą okleją i sumuje. Podaje łączną potrzebę, aktualny stan magazynowy i informację, ile zleceń nie będzie można uruchomić bez dostawy. Jedno zapytanie zamiast liczenia z listy wydrukowanej na ścianie.

Klient reklamuje: w szafie brakuje jednej półki, numer zlecenia 2024/847

Asystent otwiera plik projektu dla zlecenia 2024/847, wyciąga pełną listę elementów: 18 pozycji. Szuka półek: są trzy, wymiary 800x360x18 mm, materiał biały mat. Sprawdza, co zostało wpisane jako wydane z magazynu do tego zlecenia. Dział obsługi widzi od razu, czy półka była na liście, jaki ma wymiar i z jakiego materiału. Zamiast szukać w papierowej dokumentacji z tygodnia temu.

Właściciel zakładu pyta: które z otwartych zleceń są zagrożone terminem?

Asystent przegląda wszystkie otwarte projekty, sprawdza obiecane terminy w systemie zleceń i porównuje z dostępnością materiałów na magazynie oraz zajętością maszyn w planie tygodniowym. Podaje listę: trzy zlecenia mają termin za mniej niż pięć dni roboczych, a brakuje do nich materiałów albo mają kolizję w planie rozkroju. Każde z jednym zdaniem wyjaśnienia: czego brak i co blokuje. Właściciel widzi zagrożenia z wyprzedzeniem, nie gdy klient dzwoni z pytaniem.

Co zostaje przy człowieku i gdzie asystent zawodzi

Asystent AI nie projektuje mebli. Nie rysuje w PRO100, nie dobiera okuć, nie ocenia, czy szuflady zmieszczą się w szafce przy planowanym obciążeniu. To cały czas rola technologa i jest niezastępowalna.

Gdzie asystent zawodzi:

• plik z PRO100 jest nieaktualny: technolog zmienił projekt, ale nie wyeksportował nowej listy. Asystent pracuje na starszych danych i mówi o tym, ale nie wie sam, że projekt się zmienił
• nazewnictwo materiałów w PRO100 nie pasuje do nazw w magazynie: "dąb naturalny" w projekcie to "dąb rustykalny" na fakturze od dostawcy. Bez słownika dopasowania asystent gubi połączenie między zapotrzebowaniem a stanem
• czas produkcji zależy od czynnika ludzkiego: awaria maszyny, choroba operatora, wejście pilnego zlecenia z zewnątrz. Asystent nie zna tych zmian, jeśli nie są nigdzie wpisane
• decyzja o priorytetach zleceń należy do kierownika. Asystent podaje dane, ale to człowiek wybiera, które zlecenie wepchnąć na przód kolejki i co powiedzieć klientowi, który dostanie opóźnienie

W zakładach, gdzie nazewnictwo jest niespójne między PRO100 a magazynem, pierwszy tydzień integracji to właśnie porządkowanie tego słownika. Nie jest to wielka praca, ale musi się zdarzyć, żeby asystent dawał dobre odpowiedzi. Późniejsze wdrożenia idą już dużo sprawniej, bo słownik jest gotowy.

Od czego zaczynamy wdrożenie: sześć kroków

Krok 1. Sprawdzamy, co eksportuje Wasza wersja PRO100 i dokąd trafia ten plik. W większości zakładów zajmuje to kwadrans z technologiem przy komputerze.

Krok 2. Ustalamy, gdzie są pozostałe dane: stany magazynowe (arkusz, Subiekt, własny ERP), zlecenia i terminy (kolejka w arkuszu albo system zleceń). Asystent musi mieć do nich dostęp sieciowy albo przez plik na serwerze firmy.

Krok 3. Uruchamiamy asystenta tylko do odczytu i przez kilka dni porównujemy, czy dane z PRO100 zgadzają się z tym, co jest w magazynie. Tu wychodzą niespójności nazewnictwa i je od razu naprawiamy.

Krok 4. Pierwsze pytanie z życia zakładu. Zaczynamy od jednego powtarzającego się pytania: "ile materiału potrzeba na projekty na ten tydzień" albo "które zlecenia mogą mieć problem z terminem". Jedno konkretne pytanie, które dziś zajmuje czas pracownikom i które można sprawdzić od ręki.

Krok 5. Po dwóch tygodniach oceniamy, co działa, a co trzeba doprecyzować, i rozszerzamy o kolejne pytania i źródła danych.

Krok 6. Opcjonalnie: podpinamy program do rozkroju albo system CNC, jeśli zakład go ma, żeby asystent widział też, co zostało już rozkrojone, a co czeka w kolejce do maszyny.

Każde wdrożenie zaczyna od rozmowy, bo zakłady pracują różnie. Jeden używa PRO100 głównie do wizualizacji dla klientów, a produkcja idzie z własnych arkuszy. Inny ma pełny przepływ od projektu przez rozkrój do CNC. Zakres integracji zależy od tego, jak Wasza firma faktycznie używa programu i gdzie dziś najbardziej boli brak informacji w odpowiednim momencie.

Jeśli chcecie zobaczyć, jak to mogłoby wyglądać u Was: 15 minut rozmowy wystarczy, żeby ocenić, od którego miejsca AI realnie odciążyłoby Wasz zakład. Możecie też przejrzeć realne wdrożenia z branży produkcyjnej.